ความรู้นอกห้องเรียน

 สวัสดีครับ เพื่อน ๆ วันนี้ว่าง 55 ไม่หรอกครับ ผมทำงานเสร็จละเหลือการบ้าน ยังไม่ทำเลย 555 ก็เลยมาอัพสะหน่อย เพื่อวานที่ไม่ได้มาอัพก็เพราะว่าสอบครับ สอบเมือวานเครียดมาก ๆ เพื่อนทุกคนที่สอบด้วยกันต่างก้มหน้าก้มตาทำขอสอบ จารย์ออกข้อสอบมาให้ 4 ข้อ  555 ไม่อยากจะบอกเลยว่าโคตรยากขนาด open books (มี s ด้วย เปิดได้หลายเล่ม ) เปิดแล้วเปิดอีกก็ยังไม่เจอ สุดท้ายทำได้แค่ 2 ข้อ ไม่รู้ว่าจะถูกหรือเปล่าว

 

สอบเสร็จเหนื่อยก็เลยไปกินข้าวแล้วก็ อาบน้ำกินข้าวแล้วก็ยังไม่นอน 55 ต้องเล่มเกมส์ก่อน555 กว่าจะนอนก็ปาเข้าไป ตี 2 ครึ่ง พอตื่นมาอีกที่ก็ 10 โมงครึ่งของวันนี้เลยไม่ได้ไปสอนเด็กน้อยเลย กรำจริง ๆ

 

เพื่อนบางคนที่เข้ามาอ่าน เอ่ อาจสงสัยว่าทำไมหัวข้อ "ต่อยอาจารย์ " 555 ผมต้งไปงั้นละครับ ก็เมือว่าสอบทำไม่ได้ ก็เลยต่อยจารย์เลย ที่ไม่ยอมอ่านหนังสือมาอ่านเอาว้นสุดท้าย ก็เลยทำข้อสอบบ่ได้ และก็เพื่อดึงดูความสนใจ อิๆๆ หลอกนิดหน่อย

 

เกือบลืม เมื่อวาน ฝ้ายชวนไปปล่อยปลา พอดีตอนนั้นผมปิดโทรศัพท์ แย่ ๆ จริง ๆ เพราะว่ากำลังสอนเด็กอยุ่เลยไม่อยากให้ใครโทรมากวน (รำคาญนิด ๆ ถึงเล็กน้อย)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีครับ วันนี้ก็คงเป็นอีกวันหนึ่งที่ผมจะมาเล่า อะ เอาเป็นประสบการณ์ละกัน ไม่รู้ว่าจะหาคำอะไรดี  วันนี้ ไม่รู้เป็นไรอยู่ดี ๆ ก็เดินไปเรียน  ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมก็เดินไปเรียนได้หลายวันละ ไม่อยากจะขี่มอไซต์ เปลืองน้ำมัน เหอะๆ ไม่หรอกครับ ที่ผมเดินวันนี้ก็เพราะว่า เผื่อเดินไปจะมีสาวให้ผมซ้อนท้ายไปด้วย (แผนสูงนะเรา 555) แต่แล้วก็ไม่มีสักกะคนเดียว 555 (สมน้ำหน้า) พอเรียนเสร็จตอน สิบโมงครึ่งก็เดินไปที่ office 555 มีทีทำงาน นั่งทำรายงานอยู่สักพักมีพี่คนหนึ่งเขามาชวนไปเที่ยวงานที่กรุงเตป ครับ แต่ว่าบ่มีตังเลย ช่วงนี้ เพราะว่าเขามีงาน อืม ๆๆๆ เกี่ยวกับการพบกันของผู้จัดการบริษัท และก็นักพัฒนาซอร์ฟแวร์อะไรประมาณนี้ละครับ ตกลงไม่ไป 555 ไม่มีตัง พอช่วงบายทำเลปดิ โอ้เขียนโปรแกรมควบคุม switch 55 ทำจนได้

 

เอาละครับพูดไร้สาระมานานละ ที่นี้มาเข้าเรื่องที่วันนี้ผมจะเล่ากันดีกว่า วันนี้หลังจากที่ผมเรียนเสร็จก็ไปเดินดูงาน พ.ศ. พอเพียงที่เขาจัดขึ้น 1 ใน 3 ของประเทศที่หอกาญ (บางคนอาจไม่รู้อยู่ใน มหาวิทยาลัยขอนแก่นครับ) เป็นงานเกี่ยวกับการใช้ชีวิตแบบพอเพียงของนัยหลวงเราครับ เท่าที่ผมไปดู โอ้ ที่ผ่านมาผมคิดผิดหมดเลย ที่ผ่านมาอยู่ไม่พอเพียงสักกะอย่าง พอได้ไปดูงานก็เลยรู้ละว่าจะใช้ชีวิตแบบพอเพียงยังไง

 

หลักการใช้ชีวิตแบบพอเพียง (เท่าที่ผมจำมาจากงาน ที่จำได้นะครับ)

1. รู้จักประมาณตน

2. อย่าเชื่อคนงาน

3. ต้องมีทุนสำรอง

4. ต้องทำบัญชีรายรับจ่าย

 

จำได้เท่านี้ละครับ ใครจำได้อีก ก็ command ไว้เลยนะครับ อิๆๆๆ

 

อืม ๆ เล่ามาไม่มีไรเลยหนอ ใจความสำคัญอยู่ตรง การอยู่แบบพอเพียงครับ ถ้าอยู่แบบพอเพียงแล้วชีวิตจะมีความสุข เช่น พอเพียงในการมีแฟน (มีคนเดียวนะครับ เหอะๆ ส่วนผมยังบ่มี) พอเพียงกับสิ่งที่มีอยู่ พอเพียงกับอะไรดีอะ ๆ เอาเป็นว่าที่สำคัญ อย่า พอเพียงกับความรู้ นะครับ อันนี้พอเพียงไม่ได้ ยิ่งมีมากยิ่งดี

เหอะๆ สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้ก็เป็นวันแห่งการเรียนรู้ของผมอีกวันหนึ่งและเป็นวันที่เหนื่อยม๊ากมาก อีกวันหนึ่ง เหอะๆ

พูดไปอยากจะหัวเราะไปด้วย

 

วันนี้ผมได้เดินและก็เดินไปหาซื้อของและไอ้ของที่ว่านั้นนะมันก็มิใช่ราคาห้าบาท หรือว่าสิบบาทละสิครับ ผมจึงจำเป็นที่จะต้องเดินและก็เดินเพื่อที่จะหา และเปรียบเทียบราคาว่าร้านไหนดีและถูกที่สุดได้ของที่มีประสิทธิภาพที่สุด 555 เดินไปเดินมาก็ไม่เจอสักกะทีสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะเลือกซื้อร้านแรกที่เข้าไปดู โอ้จอชย์ ราคาตั้ง สามแสนเหมื่น

 โห ทำไมมันแพงอย่างงี้ ถ้าจะเทียบกับร้านอื่นแล้วก็ยังถือว่าอยู่กว่ากันบ้างอะ  เหอะๆ เดี่ยวผมซื้อก่อนจะเอารูปมาให้ดูว่ามันคืออิหยัง 555

 

หลังจากที่เดินหาซื้อและเปรียบเทียบอยู่ตั้งนานแสนนาน ก็จะไม่ให้นานได้ไงละ ไปร้านนั้นก็ถามเอาเสียจนเจ้าของเร้านไม่ทำสีหน้าไม่พอใจใส่ 5555 งี้ละครับ จะซื้อของทั้งที่เราต้องคิดแล้วและก็คิดอีกให้ดีให้ถี่ถ้วน เพราะว่ามันไม่ใช่ราคาแค่บาทสองบาทเงินตั้งแสนหนอ เป็นใครก็คงต้องคิดหนักเหมือนกันละหว้า  พอผมดูเสร็จก็ขับรถกลับเข้ามาในมอ เหมือนเดิม และก็เป็นอย่างที่เคยเป็น เหอะๆ ไม่เคยมีใครซ้อนท้ายมาด้วย 555 (หน้าตาบ่หล่อก็งี้ละครับ หล่อเลือกได้ 555) ขับรถมาอยู่ดี ๆ โอ้แม้เจ้า ใหญ่ก็ใหญ่ ขาวก็ขาว สวยก็สวย ได้สวยไม่สนใจเท่าไหรหรอกครับ แต่ที่ ขาวและก็ใหญ่นี่ดิครับ อยากจะได้จริง ๆ 555 ผมคิดว่าเพื่อนคงคิดไรไม่รู้กันไปถึงไหนอะดิ 555 ไอ้ที่ว่าใหญ่ก็ใหญ่ ขาวก็ขาว สวยก็สวย นะ มันคือรถครับพี่น้อง 555 (บางคนคิดไปไหลละซิ ๆ อิๆๆ คิดลึกนะเราอะ อย่างงี้เขารับไม่ได้ )555

 

กลับมาก็กะว่าจะนอนพักเอาแรงซะหน่อยแต่ด้วยความที่ว่านะ ก็ไอ้เราเป็นคนที่แบบว่านะ ทำตัวว่าง ๆ ไม่เป็นก็เลยมาเซ็คเมล์ ดู อะจึ ไม่รู้ว่าใครส่งเมล์มาให้ 555 บอกว่ามีงานเข้ามาให้ทำ อิๆๆๆ ได้เงินอีกแล้วกู  พึ่งจะพักจากงานแรก ก็จะทำงานที่สองต่อ  เพราะช่วงนี้ต้องหาตังก่อนครับ เพราะจะซื้อของตั้ง 390000 หนอ เงินตั้งบักหลาย

 

อะ เขียนไปเขียนมารู้สึกหิวข้าวละ เดี่ยวออกไปเดินหาไรกินซะหน่อย ค่อยมาทำงานละกัน (เหอะๆ ๆ ทำแต่งาน การบ้านหนังสือเรียนไม่เลยอ่าน)

555 อีกประการหนึ่งที่ผมไม่ค่อยจะอัพ ของ msn ก็เพราะว่าช้า ๆ มาก ถ้าจะเปรียบเทียบกับ Blogger แล้วห่างกันหลายขีดพอควร เหอะๆ  

เหอะๆ วันนี้มีอารมณ์คิดอยากจะอัพ my spaces 555 ก็เลยมานั่งอัพ อิๆๆแต่ก็ไม่มีเรื่องอะไรไรเลยว่าจะอัพเรื่องอะไรอิๆๆ แค่นี้ละกันครับ 

วันนี้วันศุกร์สุดสัปดาห์  ปกติแล้วผมจะไปทำบุญปล่อยปลาในวันศุกร์ทุกอาทิตย์ไม่เคยขาด วันนี้ก็เช่นเคยผมไปกะเพื่อน ๆ แต่ว่าวันนี้เพื่อนมันไปกันไม่กี่คน ผมไปหลายครั้งจนจำได้เกี่ยวกับประวัติของการทำบุญปล่อยปลา เล่าเลยดีกว่า

 

สำหรับประวัติการทำบุญปล่อยปลานี้น เมื่อในสมัยครั้งพุทธการมีสามเณรรุปหนึ่งซึ่งเป็นลูกศิษย์ของพระสารีบุตร ครั้งหนึ่งพระสารีบุตรท่านได้นั่งสมาธิท่านก็ได้รู้ถึงอนาคตชีวิตของสามเณร ซึ่งพระสารีบุตรท่านก็ได้บอกกับสามเณรว่า "ท่านสามเณรท่านจะมีอายุอยู่ได้อีกไม่เกิน 7 วัน" สามเณรได้ยินเช่นนั้นก็ขอลาพระสารีบุตรเพื่อที่จะไปหาบิดามารดา พระสารีบุตรก็อนุญาต  ในระหว่างทางตอนที่สามเณรเดินทางกลับบ้าน สามเณรก็ได้ไปเจอปลาที่กำลังจะตายอยู่ในหนองน้ำที่แห้งคอดสามเณรเห็นเช่นนั้นจึงได้ช่วยปลาที่กำลังจะตายนั้นไปปลายังหนองน้ำใหม่ แล้วสามเณรก็ได้กลับไปหาบิดามารดา แต่ครับ 7 วัน ปรากฏว่าสามเณรยังมีชีวิตอยู่ พระสารีบุตรท่านก็สงสัยว่าทำไมสามเณรจึงยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็ได้นั่งสมาธิดูท่านจึงรู้ว่าสามเณรได้ทำบุญอันยิ่งใหญ่คือช่วยเหลือปลาตัวนี้นเอง ซึ่งปลาตัวนี้นเป็นปลาโพธิสัตว์ ท่านพระสารีบุตรก็บอกสามเณรว่าท่านสามเณรท่านนะได้ทำบุญอันยิ่งใหญ่ ที่ท่านได้ช่วยปลาที่กำลังจะตายนั้นเอาไว้และท่านก็ได้รับผมบุญอันนั้นจึงทำให้ท่านมีชีวิตอยู่ และท่านจะมีอายุยืนถึง 120 ปี ตั้งแต่นั้นมาการทำบุญปลอยปลาจึงเป็นการทำบุญเพื่อต่ออายุนับตั้งแต่นั้นมาจึงถึงทุกวันนี้ นอกจากจะเป็นการต่ออายุให้กับตัวเองแล้ว การปล่อยปลายังเป็นการช่วยชีวิตสัตว์ให้พ้นจากความตาย ให้พ้นจากที่กุมขังเหมือนกับการให้ชีวิต